Ný síða!!!

Ég er búinn að stofna nýja bloggsíðu fyrir ferðina til Perú:

egillt.bloggar.is

Ég fæ ekki tengilinn til að virka, þið verðið bara að copy/paste-a þetta.

Verið endilegar dugleg að kíkja á síðuna og ekki síst að kommenta =)

Egill

Ferðalok...

 

Þá er ferðalaginu lokið, ekki nógu gott =(

Fórum í supermarkað áður en við tékkuðum okkur inn í ferjuna og keyptum slatta af mat til að hafa með okkur. Svo tóku við 3 langir sólarhringar sem fólust aðallega í því að drepa tímann. Kíktum á Viking Club á laugardagskvöldið, sáum rétt svo í lokin á Eurovision, ekki nógu sáttur við þetta vinningslag. Mest lítið hægt að gera á ferjunni, erum örugglega búnir að skoða hvern einasta hlut í fríhöfninni og horfa á alla þætti og bíómyndir í fartölvunni. Sáum reyndar West Ham taka mína menn, sem var bara ágætt, fínt að hafa þá uppi. Ferjan ruggaði heldur meira á leiðinni heim en hún gerði þegar við fórum út. Vorum nokkuð sjóveikir/þunnir á sunnudaginn, blanda sem ég mæli alls ekki með. Hoppuðum aðeins út í Færeyjum á mánudaginn, kíktum aðeins í búðir og á kaffihús. Alltaf jafn fyndið að heyra Færeyingana tala =) Höfðum ekkert að gera, lögðumst meira að segja svo lágt að horfa á Fast and the Furious, Tokyo Drift í einhverri raftækjabúð í Þórshöfn. Með lélegri myndum sögunnar held ég. Fórum á 300 um kvöldið í ferjunni, hins vegar mjög nett mynd. Komum til Seyðisfjarðar kl. 8 um morguninn. Ágætt að komast aðeins í kuldann aftur. Þóttum frekar grunsamlegir í tollinum, vorum settir inn í einhvern skúr og leitað í bílnum. Tollvörðurinn var mjög tens og sakaði okkur um alls konar vímuefnaneyslu. Atli var að keyra og var tekin í eitthvað vímuefnatest. Eina sem verðirnir fundu athugavert voru nokkrir smurostar sem þeir gerðu upptæka. Þurftum meira að segja að fylla út skýrslu um að 20 stykki litlir smurostar hefðu verið teknir af okkur með undirskriftum og öllu. Leitin var samt ekki mjög víðtæk í bílnum okkar. Við vorum heppnir því að það voru einhverjir Færeyingar á van í skúrnum á sama tíma. Voru á leið í veiðiferð til Íslands og allt draslið var tekið úr þeirra bíl. Mjög fyndið að sjá pirraðan tollvörð skipa þeim að sótthreinsa veiðigræjurnar sínar áður en þeir mættu koma inn í landið. Tungumálaörðuleikar á háu stigi. Í öllum hamaganginum í kringum Færeyingana nenntu þeir ekkert að spá í okkur og hleyptu okkur í gegn. Fyrsta verkið þegar við komumst út úr þessu var að bruna í sjoppu og splæsa í eina með öllu. Yndislegt að fá þjóðarréttinn aftur eftir svona langan aðskilnað =) Lögðum af stað til Reykjavíkur og vorum nokkuð snöggir á leiðinni, Autobahn syndrome-ið ennþá á sínum stað. Komum í bæinn um 6 í faðm fjölskyldunnar. Gaman að sjá alla aftur. Aðeins vika í Perú hjá mér en Atli er byrjaður að vinna. Nóg að gera þessa viku hjá mér. Fór á vorgleði Línuhönnunar í gær, Tómas Ari frændi var skírður í dag og grill um helgina. Maður verður að hitta félagana áður en næsta ferð tekur við. Verð örugglega með bloggsíðu meðan ég verð í Perú, hugsanlega hérna eða kannski stofnar maður aðra. Melti það aðeins, birti þá pottþétt slóðina hérna á síðunni.

Svo að maður ljúki þessu nú þá viljum við bara kveðja í bili og vona að þið hafið haft gaman af því að fylgjast með þessu hjá okkur. Þetta er búin að vera alveg ótrúleg lífsreynsla og þegar við lítum til baka er engin eftirsjá þó að staðan á reikningnum mætti vera betri =) Allir þessir ótrúlegu staðir og allt fólkið sem við höfum hitt er eithvað sem mun lifa lengi í minningunni. Best að enda þetta á smá samantekt úr ferðinni, aðeins stolið frá Jackie Chan bloggfélaginu:

Fjöldi landa:                             11

Kílómetrar eknir:                       13000+

Bjórar:                                      h

Roadkills:                                  0 fyrir utan flugur (ótrúlegt en satt, sáum samt slatta úti í vegkanti

Flugnabit:                                   30, flestöll í andlitinu á mér =(

Myndir:                                       3-4000

Fjöldi sekta:                                3 til 5 - Norsk stöðumælasekt 700 norskar

- Ítölsk hraðbrautasekt fyrir að virða ekki tollroad reglur, 53 evrur

- Þýsk stöðumælasekt, 5 evrur

+ tvö flöss á okkur frá hraðamyndavélum í París.

Vonandi kemst þetta aldrei til Íslands =)

Góðar stundir, hendi inn síðustu myndunum á morgun.

Kveðja

Egill

Ich bin ein Berliner

Erum mættir í skítapleisið Hanstholm, jafnvel ennþá minna um að vera hér en á Seyðisfirði.  Ferjan var að mæta í höfn og það hefur myndast bílaröð fyrir framan hana.  Keyrðum hingað í gær frá Berlin og fundum okkur hótel um eittleytið í nótt, annað af tveimur hótelum bæjarins.

Síðustu viku höfum við að mestu leyti eitt í Þýskalandi.  Eftir Salzburg fórum við til Eagle’s Nest.  Tókum rútu upp á fjallið og þaðan lyftu upp í gegnum klettinn þar sem húsið stendur.  Frábært útsýni frá þessum stað og virkilega gaman að koma þangað.  Keyrðum um kvöldið til München í þrumuveðri og gistum þar.  Lentum tvisvar í löggunni um morguninn.  Fyrst vorum við á bensínstöð þegar ómerktur lögreglubíll stoppar hjá okkur og grunaði að bíllinn væri stolinn.  Lögreglumaðurinn hafði ranghugmyndir um Ísland, hélt að það væru engir almennilegir vegir þar og allir keyrðu um á stórum jeppum.  Hann hélt að skráningarskírteinið væri falsað og tók það um einn og hálfan tíma að sannfæra hann um annað.  Við vorum ekki fyrr lausir frá þessu þegar annar lögreglubíll stöðvaði okkur og lét mig blása.  Hlýtur að vera eitthvað átak í gangi í Þýskalandi.  Þegar við vorum loksins lausir úr þessu bulli fórum við til Stuttgart.  Tókum því mjög rólega, fórum á tvö bílasöfn, Porsche og Mercedes Benz.  Benz safnið var gríðarlega flott, saga framleiðandans rakin í bland við mannkynssöguna og frægustu bílarnir sýndir.  Kíktum aðeins í búðir, eitthvað þarf að færa fjölskyldumeðlimum þegar við komum heim.  Eyddum restinni af dvölinni í Stuttgart á rooftop terrace-inu á hótelinu drekkandi bjór.  Keyrðum til Berlinar með smá stoppi í Heidelberg.  Gistum á hosteli en áttum erfitt með svefn.  Bölvaður hávaði í öpum rétt fyrir utan hostelið.  Þegar við vöknuðum sáum við tvö fíla labba fyrir utan gluggann og komumst að því að það er dýragarður í bakgarði hostelsins.  Gistum tvær nætur í Berlin, eyddum heilum degi í að skoða borgina og sáum Ísland skíta enn og aftur upp á bak í Eurovision.  Ekki það að Eiríkur hafi endilega verið lélegur heldur erum við ekki vinsæl þjóð meðal austantjaldshyskis.  Í Berlin skoðuðum meðal annars Checkpoint Charlie, Fernsehturm, Brandenborgarhliðið, East Side Gallery, Potsdamerplatz og auðvitað múrinn sjálfan.  Hostelið var mjög flott með tveimur börum, einum við hliðina á og öðrum uppi á þaki.  Chilluðum með nokkrum stelpum frá Ástralíu, þær voru jafnvel harðari í Jägermeisternum en við.  Redduðum ýmsu fyrir bílinn í gær og brunuðum um kvöldið til Hanstholm. 

Værum til í að vera lengur í ferðinni, engin heimþrá komin enn.  3 sólarhringar í ferjunni eru heldur ekkert mjög spennandi.

Kv.

Egill og Atli

Scooter og Down-hill

Þá erum við lagðir af stað norður á bóginn aftur, komnir til Salzburgar í Austurríki.  Í dag er akkúrat vika þar til við tökum ferjuna frá Hanstholm í Danmörku.  Mjög leiðinlegt að hugsa til þess að ferðinni sé að ljúka. 

Byrjuðum mánudaginn á því að leigja okkur vespur.  Fórum á mjög hip vespuleigu með frekar ligeglad gaur.  Hann átti engar 50 cc handa okkur þannig að við tókum 125 cc, algjör villidýr. 



Við megum ekki keyra þessar vespur á Íslandi en gaurnum var slétt sama, leit snöggt á ökuskírteinið og sagði: “you can drive them”  Það er ólýsanlega gaman að keyra vespur í Róm, þær eiga réttinn alls staðar.  Við erum líka orðnir svo sjóaðir í umferðinni eftir að hafa keyrt í Frakklandi og Ítalíu.  Þessi dagur byrjaði með hellirigningu en fljótlega stytti upp aftur.  Við keyrðum út um alla borg, skoðuðum m.a. Colosseum, Forum Romanum, Fontana de Trevi og Capitoli hæð.  Við vorum frekar fljótir á milli staða, ég með GPS inn í annarri hendinni og inngjöfina í hinni.  Einu sinni týndum við hvor öðrum.  Ég var á undan og beygði en Atli sá það ekki fyrir einhverri rútu og hélt áfram.  Ég var ekki með símann minn þannig að þetta var hið versta mál.  Gatan sem ég beygði inn í var einstefnugata þannig að ég þurfti að skella mér upp á gangstétt, komast aftur á fyrri götuna og leita að Atla.  Sem betur fer hafði hann stoppað úti í kanti þannig að þetta reddaðist.  Kíktum í Roma búð, ég keypti mér De Rossi treyju og Mexes fyrir máginn.  Brunuðum næst til Feneyja og lögðum bílnum í bílastæðahús.  Á leiðinni lentum við í umferðarstöppu á hraðbrautinni.  Við hreyfðumst nánast ekkert í klukkutíma, skiptumst á að sitja við stýrið á meðan hinn var í PSP eða solitaire.  Ég stökk einu sinni út í kant til að míga, við lítinn fögnuð heillar rútu sem á horfði. 

Það eru engir vegir í Feneyjum þannig að við ferðuðumst labbandi eða með strætó sem fer eftir Grand kanalnum.  Fundum okkur Bed & Breakfast íbúð með eldhúsi, stofu og öllum pakkanum.  Þvílíkt nett stemning, við sáum sjálfir um morgunmatinn.  Kaffivél á staðnum og allar græjur.  Fyrsta kvöldið kíktum við aðeins í bæinn, fengum okkur nokkra bjóra og náðum framlengingunni og vító í Liverpool – Chelsea.  Morguninn eftir var hellirigning á okkur.  Við létum það ekki stoppa okkur, keyptum okkur poncho og löbbuðum um eyjarnar.  Kíktum á San Marco torgið sem er mjög flott.  Borgin er eiginlega fljótandi, það sést í sumum húsum þar sem gólfið gengur í öldum.  Um kvöldið kíktum við á AC Milan – Manchester sem var algjör hörmung, fórum heim í fússi.  Gistum aðra nótt og lögðum svo af stað til Innsbruck í Austurríki.  Eyddum gærdeginum þar, sem var vægast sagt magnaður.  Byrjuðum á því að skoða skíðastökkpallinn í bænum.  Mjög tilkomumikil sjón, menn þurfa að vera geðsjúkir til að stunda þessa íþrótt.  Næst fundum við okkur fjallahjólaleigu og leigðum okkur keppnis, full suspension, down hill hjól sem samalagt kostuðu meira en bíllinn sem við erum á.  Strákarnir í búðinni voru þvílíkt nettir og buðust til að sýna okkur leiðir í fjöllunum fyrir ofan.  Við tókum lest upp í fjöllin með strákunum og hjóluðum niður skógi vaxnar hlíðarnar.  Þvílíkt bratt en hjólin eru svo góð að þetta er ekkert mál.  Þetta var með því skemmtilegasta sem við höfum nokkurn tímann gert, ekki bara í þessari ferð.  Strákarnir, Lucas og Matthias voru brjálað góðir, Matthias er besti down hill rider-inn í Innsbruck.  Fórum nokkrar ferðir og kíktum svo aftur í búðina í bjór.  Við erum alvarlega að spá í að fá okkur svona hjól og starta svona menningu á Íslandi.  Dauðþreyttir og sveittir keyrðum við til Salzburgar og fundum okkur heimagistingu hjá frekar paranoi-aðri kellingu.  Nú sitjum við á internetpoint og erum á leið í Arnarhreiður Hitlers.  Svo er það München og Stuttgart. Hellingur af myndum fer að detta inn.  Þessi staður er ekki með USB2 þannig að það er ekki hægt að setja þær inn.  Finnum vonandi annan og hendum þessu inn. Þangað til næst... Egill

Roma, non basta una vita

Planið okkar að fara til Corsicu fór út um þúfur. Eyddum kvöldinu í Pisa í internet vafr þar sem við pöntuðum okkur meðal annars far með ferjunni til Corsicu kl. 9 morguninn eftir. Hittum tvær bandarískar stelpur á hótelinu sem höfðu verið á svipuðu ferðalagi og við og spjölluðum við þær fram á nótt. Þær drógu okkur með sér að skoða skakka turninn kl. hálfsjö morguninn eftir því hann á að vera fallegastur í þeirri birtu. Við hittum þær við turninn um morguninn dálítið þreyttir, aðeins búnir að sofa í 2 tíma um nóttina. Þær töpuðu sér gjörsamlega í myndatöku við turninn, tókum auðvitað heimskulegar myndir þar sem maður þykist styðja við turninn. Um sjöleitið tókum við morgunmat á hótelinu og héldum að við værum í góðum málum þar sem ferjuhöfnin er rétt utan við Pisa. Héldum af stað en ferðin gekk ekki vel í morgunumferðinni í miðborg Pisa. Allir bæjarbúar á leið til vinnu þannig að umferðin var í þyngri kantinum. Festumst meðal annars í húsasundi á milli vörubíls og ruslabíls sem voru þar við störf. Þegar við komust loksins að höfninni sáum við í afturendann á ferjunni sigla frá landi. Mjög þreyttir og pirraðir ákváðum við að láta Corsicu og Sardiniu bíða betri tíma og keyra til Firenze (Florence). Tókum því frekar rólega í Florence og skoðuðum okkur aðeins um. Það var mjög flott að sjá Brunelleschi dómkirkjuna. Um daginn geymdum við bílinn í bílastæðahúsi í miðbæ Florence. Þegar við sóttum hann aftur var búið að stela annari rúðuþurrkunni af bílnum og setja ónýta þurrku í staðinn, festa með spýtukubbi. Ítalir eru glæpamenn upp til hópa. Í Nice var hægri baksýnisspeglinum líka stolið af bílnum. Hann er því aðeins farinn að láta á sjá eftir þessa 8000 km sem við höfum keyrt. Rákum hann aðeins upp undir í Florence með þeim afleiðingum að pústið losnaði. Við höfum því fengið nýjan ferðafélaga, hávaða. Fundum okkur lítið og skemmtilegt hótel ekki langt frá miðbænum og gistum þar. Morguninn eftir kíktum við á Galleria Dell‘Accademia. Þar er að finna upprunalegu styttuna af Davið eftir Michelangelo, eitt flottasta listaverk sem við höfum séð í allri ferðinni. Nottina sem vid gistum i Florence var gerd aras a mig. Eg hlyt ad vera med rosalega djusi blod thvi eg vaknadi allur ut i flugnabitum. Daginn eftir versnadi thetta og nuna er andlitid a mer eins og pepperoni veisla fra Dominos, er orugglega med 15 bit i andlitinu. Nu erum vid bunir ad vera 2 naetur i Rom. Eyddum gaerdeginum i skodunarferd, byrjudum a Vatikaninu og roltum svo adeins meira um. Rosa margt ad skoda i Vatikaninu, forum a sofn, skodudum t.d. sistinsku kapelluna, Peturskirkjuna og Peturstorgid. Olysanlegt ad sja alla thessa stadi. I dag tokum vid metro-id ad Stadio Olympico og reyndum ad finna okkur mida a grannaslaginn Roma – Lazio. Midasalan i venjulegri solu lokadi a fostudaginn thannig ad vid thurftum ad leita a svarta markadnum. Allir midar eru merktir med nafni kaupanda thannig ad ef madur kaupir mida a gotunni er allt annad nafn a honum. Dalitil ahaetta ef ad verdirnir hefdu sed i gegnum okkur. Endudum a thvi ad kaupa mida undir dulnefnunum Antonini Fabrizio og Dionisi Matteo. Possudu kannski ekki alveg vid okkur tvo. Thad er thvilikur rigur a milli thessara tveggja lida thannig ad fyrir leikinn brutust ut slagsmal a milli studningsmanna. Vid lentum i midjum atokunum thar sem gaurar a vespum vopnadir kylfum og sprengum letu hoggin dynja hver a odrum. Vid vorum ekki lengi ad lata okkur hverfa. Olympiuleikvangurinn var nanast smekkfullur og heiftarleg stemning a vellinum. Leikurinn hefdi matt vera skemmtilegri, endadi 0-0 og einkenndist helst af leikaraskap. Studningsmenn Roma voru osattir vid leik sinna manna i lokin. Thegar Roma leikmennirnir gengu upp ad stukunni til ad thakka fyrir sig, pu-udu studningsmennirnir bara a tha. Nu er planid ad leigja vespur a morgun, skoda nokkra fleiri stadi i Rom og halda svo til Feneyja. Stoppum hugsanlega i San Marino. 
Flestar myndir komnar inn fyrir utan Pisa, Florence og Rom.

Sidar...

Egill

Nice, that’s nice

Best að byrja þessa færslu á að biðjast afsökunar á bloggleysi undanfarið.  Höfum verið einstaklega latir hér í Nice. =) 
Síðan síðasta færsla var skrifuð hefur ýmislegt drifið á daga okkar.  Fórum í vínsmökkun í smábænum Beaune rétt sunnan við Dijon.  Löbbuðum um gríðarstóran hlaðinn vínkjallara upplýstan með kertaljósi, mjög kósí.  Á leiðinni um kjallarann smökkuðum við 3 hvítvín og 10 rauðvín frá Burgundy héraðinu í Frakklandi.  Það vantaði örlítið upp á smakkhæfileikana en eftir smá spjall við starfsmenn teljum við okkur vera vel mellufæra í vínsmökkun.  Enduðum á því að kaupa 3 flöskur til að opna síðar í góðra vina hópi.Næst lá leiðin upp í frönsku alpana til Chamonix, útivistarparadísar í hæsta gæðaflokki.  Fundum okkur breskt hostel með fullt af skíða- og brettafólki.  Um kvöldið röltum við um bæinn, spjölluðum við reynsluboltana á svæðinu og fengum tips um hvernig væri best að eyða morgundeginum.  Þegar við sögðum fólki að næsti áfangastaður okkar væri Nice fengum við alltaf sama brandarann: “Well, that’s nice, ha ha ha”.  Hittum einn skota, Andy, sem hafði búið í bænum síðan í desember og var öllum hnútum kunnugur.  Hann hafði innréttað sér gamlan sendibíl sem hann lagði á bílastæði í bænum og sefur þar.  Við kíktum í bílinn til hans, nokkuð flottur.  Inni í bílnum er allt til alls, t.d. rúm, gaseldavél, kamína, bókahilla og einstaklega flott veggfóður úr Ikea sem hann hafði heftað fast við bílinn.  Andy sagðist kíkja í sund á svona 5 daga fresti til að komast í sturtu, þegar við hittum hann voru komnir 3 dagar þannig að lyktin slapp alveg.  Mamma hans var í heimsókn hjá honum, hann hafði væntanlega verið orðinn blankur og boðið henni að koma til sín.  Hann bað allavega móður sína alltaf um pening þegar hann ætlaði á barinn.  Morguninn eftir fylgdum við ráðum Andys og byrjuðum daginn á ferð í kláf til Aiguille du Midi sem er tindur í um 3800 m hæð.  Útsýnið frá tindinum var alveg ótrúlegt og maður fann vel fyrir súrefnisleysi svon hátt yfir sjó.  Eftir að hafa smellt af nokkrum myndum fórum við aftur niður, leigðum okkur skíði og keyrðum yfir í næsta bæ þar sem besta skíðasvæðið er.  Skíðatímabilið var alveg að klárast þannig að við þurftum að komast frekar hátt upp í fjöllin til að finna snjó.  Við skelltum okkur upp í brekkurnar á stuttermabolnum og eftir daginn höfðum við uppskorið heljarinnar bóndafar.  Veðrið lék við okkur, sól og blankalogn.  Við fengum okkur að borða í skála í miðju fjallinu, þar var fólk í sólbaði eins og ekkert væri sjálfsagðara.  Dálítið öðruvísi stemning en í hríðinni í brekkunum heima, hitinn var örugglega 25 stig.  Um fimmleytið lokuðu allar lyftur og við héldum inn í Chamonix á ný eftir gríðarlega vel heppnaðan dag.  Um kvöldið slökuðum við á með bjór í hönd og hittum Andy félaga okkar.  Þetta var síðast helgin áður en skíðasvæðin loka þannig að á föstudagskvöldið voru partý víða í bænum þar sem starfsfólk og aðrir héldu upp á lok tímabilsins.  Við kíktum á tvo staði og enduðum um 5 leytið í van-inum hans Andy.  Vorum heldur sloj morguninn eftir þegar við þurftum að checka okkur út kl. 10.  Stelpan á hostelinu þurfti nokkrar tilraunir til að vekja okkur áður en við dröttuðumst loksins á fætur.  Áfram héldum við í átt til Nice í gegnum Mont Blanc göngin inn til Ítalíu.  Á landamærunum þóttum við heldur grunsamlegir, tveir sköllóttir drengir á BMW með Snoop Dogg í botni, eldrauðir eftir tan session dagsins á undan.  Tollvörðurinn skoðaði í skottið en hætti við að leita þegar hann sá allt draslið okkar.  Í staðinn leitaði hann inni í bílnum en fann ekkert krassandi nema sápu í plastpoka.  Var ekki sáttur fyrr en hann opnaði pokann og lyktaði úr honum.  Hann spurði hvort við værum með meira en 7600 evrur meðferðis sem við svöruðum neitandi.  Það eina merkilega sem kom fyrir okkur á leiðinni til Nice var fyrsta rigningin í allri ferðinni.  20 mín skúr á leiðinni niður úr ölpunum.  Það var mjög flott að keyra niður úr ölpunum þar sem vegurinn liggur S-laga niður hlíðarnar í átt að ströndinni.  Renndum beint til Gyðu sem býr í gamla Nice bænum.  Fórum út að borða og á pöbbarölt um kvöldið.  Gyða vissi um alla helstu staðina á svæðinu og var mjög vel að sér í hvar hægt var að fá Creb Nutella sem er heitasti rétturinn í Frakklandi um þessar mundir, pönnukaka með súkkulaðimassa.  Næstu dagar fóru í slökun sem var fínt eftir hamagang og læti daganna á undan.  Lífið snérist aðallega um góðan mat og drykkju.  Fórum til Cannes, lítið merkilegt að sjá annað en rauði dregillinn.  Kíktum á ströndina og reyndum að jafna út stuttermabolsfarið sem við fengum á skíðunum.  Á mánudaginn fórum við til Monaco sem var öllu áhugaverðari staður en Cannes.  Guðný Erla MS-ingur kom með okkur.  Nú er aðeins mánuður í fórmúluna í Monaco þannig að undirbúningur er hafinn í bænum.  Það var nýbúið að leggja nýtt malbik á þær götur sem keppnin fer fram og setja upp grindverk meðfram brautinni.  Litum aðeins inn í Monte Carlo Casino-ið, þvílíkir bílar fyrir utan og menn í hvítum jakkafötum og satínskyrtum labbandi um eins og þeir ættu heiminn.  Löbbuðum meðfram höfninni og sáum allan snekkjuflotann sem þar er.  Björgólfur Thor fer væntanlega að leggja sinni þarna bráðum fyrir formúluna.  Dálítið skrautlegar tvær nætur þegar Guðný gisti með okkur í litlu íbúðinni hennar Gyðu.  Við tveir gistum í hjónarúminu með Guðnýju á milli okkar en Gyða í auka bedda.  Dálítið þröngt en mjög kósí.  Í gær fórum við á breskan stað og horfðum á Manchester United – AC Milan í meistaradeildinni.  Mjög góð stemning á staðnum enda var leikurinn mjög góður og spennandi.  Eftir 4 vel heppnaða daga í Nice var tími til kominn að halda af stað aftur.  Nú erum við komnir til Pisa og erum búnir að finna okkur hótel.  Horfðum á Chelsea – Liverpool áðan og plan morgundagsins er að taka ferju til Corsicu.  Ferðin er farin að styttast í annan endann, bara 2 og hálf vika eftir en það bólar ekkert á heimþrá.   

kveðja  

Egill

Forréttur, adalréttur, OSTUR, eftirréttur

Vínsmökkun á eftir en við sitjum á netkaffi í sinnepsbænum fræga, Dijon.  Erum búnir að vera á ferð og flugi undanfarið, þar sem óheppnin eða jafnvel heimskan hefur elt okkur félagana.  Skoðuðum Paris betur á mánudaginn, fórum upp á 3. hæð í Eiffel turninum.  Létum okkur hafa það að bíða í klukkutíma röð eftir miðum.  Það var þess virði, rosaleg tilfinning að horfa á alla hina túristamaurana úr 300m hæð og virða fyrir sér borgina.  Kíktum á sigurbogann og gerðum svo tilraun til þess að skoða Louvre safnið.  Mættum þangað klukkan 17:35 og ætluðum að kaupa miða.  Miðasalan hafði þá lokað klukkan hálf sex og ekki möguleiki að fá miða.  En það sem verra var, safnið er lokað á þriðjudögum þannig að við gátum ekki farið daginn eftir.  Þarna voru góð ráð dýr því okkur langaði mjög að sjá Monu Lisu og félaga.  Við fórum því upp á hótel og reyndum að finna lausn á þessu.  Ákváðum að fara niður í bæ, drekkja sorgum okkar, og kíkja við í París á bakaleiðinni á miðvikudeginum.  Ætluðum nefnilega til Normandy, sem er á vesturströndinni, áður en við héldum suður þannig að Paris var ekkert úr leið á bakaleiðinni.  Fengum okkur að borða á litlum flottum bohem stað í miðbænum.  Ég pantaði mér eitthvað sem virtist á matseðlinum vera ekta franskur eggjaréttur, en reyndist vera 3 spæld egg á diski með engu meðlæti.  Römbuðum inn á lítinn skoskan pub, The Highlander.  Þarna var hellingur af fólki á okkar aldri, bæði local fólki og túristum í svipuðum hugleiðingum og við.  Sænskar stelpur að vinna á barnum.  Spjölluðum við allra þjóða kvikindi,  hittum einn atvinnumann í World of Warcraft, Skota sem vinnur í Paris við það að spila tölvuleik.  Hann var líka í skrítnari kantinum.  Snilldar staður sem við mælum eindregið með.  Morguninn eftir lá leiðin til Normandy á slóðir blóðugra bardaga síðari heimstyrjaldarinnar.  Ákváðum að gista í bænum Bayeux sem er rétt við D-day strendurnar.  Skoðuðum nokkra gististaði en enduðum hjá gömlum, kölkuðum, nice hjónum sem kunnu litla sem enga ensku.  Fyrst skoðuðum við herbergið og sögðumst ætla að koma aftur seinna um daginn.  Þegar við komum aftur mundi konan ekkert eftir okkur, en sagði okkur að það hefðu tveir menn verið búnir að skoða herbergið en þeir hefðu ekkert komið aftur.  Hún sýndi okkur herbergið aftur og við kunnum ekki við það að leiðrétta hana.  Í Normandy skoðuðum við strendurnar, fórum á stríðssafn og skoðuðum grafreit Bandaríkjamanna rétt við Omaha beach.  Maður fékk gæsahúð við það að labba á milli næstum 10000 krossa með árituðum nöfnum þeirra sem létust í hörðum orustum Normandy strandarinnar.  Um kvöldið fórum við út að borða á lítinn alvöru franskan stað í Bayeux, ekkert túrista kjaftæði eins og í París.  Steik, keppnis bernaise sósa, baguette, ostar, Merlot, súkkulaði sufflé og allur pakkinn fyrir fjórðung af því sem það hefði kostað í París.  Fórum gríðarlega sáttir út og leigðum okkur Saving Privat Ryan í tilefni dagsins.  Í gærmorgun lögðum við af stað til Parísar í annað sinn, fyrsta stopp var í Versölum.  Tókum express túr um hallirnar og garðana því við vildum ekki lenda aftur í tímaþröng á Louvre.  Allt mjög yfirdrifið í Versölum, ótrúlega stórt og gulli prýtt.  Þvílíkt stór garður umlykur hallirnar með gosbrunnum, tjörnum og öllu tilheyrandi.  Það var ekkert grín að keyra um París í átt að Louvre.  Götur og hringtorg eru ekki með neinum skilgreindum akreinum, sá sem er frekastur ræður.  Hringtorgið í kringum Sigurbogann er það svakalegasta, örugglega 10 akreinar, og við erum heppnir að hafa komist lifandi út úr þessu brjálæði.  Náðum á Louvre rétt fyrir hálf sex og keyptum miða.  Safnið lokaði hálf tíu þannig að við héldum að við værum í góðum málum.  Eftir tvo tíma áttuðum við okkur á því að við höfðum aðeins náð að skoða eina hæð af fjórum og byrjuðum nánast að hlaupa um sýningarsalina.  Fyrir lokun náðum við að skoða flest það merkilegasta en vorum orðnir nokkur þreyttir, svipuð tilfinning eins og maður fær eftir of langa Smáralindarferð.Eins og áður sagði erum við að spá í vínsmökkunartúr um vínekrur í sunnan við Dijon sem eiga að vera þær flottustu í Burgundy héraðinu.  Gaman af því... 

P.S.  ef einhver hefur áhuga þá er örugglega mynd af okkur á heimasíðu frönsku lögreglunnar.  Við fengum tvö flöss á okkur á leiðinni til Dijon.  Allt í einu hægði umferðin í kringum okkur á sér en við héldum sama hraða... Spurning hvort þetta kemst til Íslands. =) 

Kveðja...

 

Egill

Frà bjornum yfir i vinid...

Eftir rolegheit i sveitum Luxemborgar erum vid maettir til Parisar. Hitinn fer varla undir 25 stig og vid erum ekki bunir ad fa einn rigningardropa a okkur i allri ferdinni, Island thar med talid, 7 9 13 =)
Eg nadi eftir miklar samningavidraedur ad draga Atla fra Nürburgring, hann vildi helst fa ad verda eftir. Vid logdum frekar seint af stad, hofdum verid a skralli kvoldid adur med folkinu a Ringhaus og thad var agaett ad sofa ut eftir hasarinn a brautinni. Keyrdum svo nidur Thyskaland ad Trier sem er borg a staerd vid Reykjavik rett vid landamaerin ad Luxemborg. I baenum er mikid af rustum fra timum Romverja, t.d. hringleikahus thar sem gladiatorar voru latnir slast. Thvi naest heldum vid yfir landamaerin og gistum i Vianden, litlum smabae nordarlega i landinu. Vid gistum thar og eyddum morgundeginum i ad skoda Luxemborg. Forum i eins konar stolalyftu upp i fjoll ofan vid Vianden med thviliku utsyni yfir baeinn og nagrenni. A leidinni til Luxemborgarinnar stoppudum vid i Echternach og forum i hressandi gonguferd a stàlinu eins og sest a myndunum. Naest stoppudum vid i Luxemborg sjalfri og hittum fraenda hans Atla, Inga Kalla, sem byr thar. A medan familian var i matarbodi chilludum vid Atli og horfdum a Manchester U. taka Watford i kennslustund i undanurslitum FA cup. Vid vorum snidugir og pontudum okkur hotel i Paris thannig ad vid thyrftum ekki ad leita ad hoteli um midja nott thvi ad vid vorum ekki komnir til Parisar fyrr en um 3 i gaernott. Lobbudum adeins um Luxemborg adur en vid brunudum til Parisar. Mjog flott borg, hefdi verid mjog gaman ad vera thar i bjortu. Vid aetludum ad vera rosalega duglegir ad skoda i dag og spurdum starfsmann hotelsins hvernig best vaeri ad komast nidur i bae, vid kunnum ekki vid ad keyra i Paris thannig ad vid logdum bilnum bara vid hotelid. Konan sagdi okkur ad taka straeto i 7 minutur og svo metro nidur i midbae. Thad kom i ljos ad straetoferdin var klukkutimalong og for med okkur lengst fra midbaenum adur en vid gatum tekid metroid. Thetta var svipad og ef eg vaeri heima hja mer og aetladi i Laugardalinn, en kaemi vid i Moso fyrst. Krokurinn kostadi allsvakalegan tima og peninga thvi vid keyptum okkur tvo bus mida i stad lestarmida. Thessi kona a hotelinu faer naflakusk i tips, ef hun faer yfirhofud eitthvad. Tokum vaentanlega daginn snemma a morgun til ad verda a undan turistastraumnum i Eiffel turninum.

Flestar myndir frà Nurburgring komnar inn en fàar frà Luxemborg og Paris.

Sìdar…

Egill

Slaufan

Djöfull var Nürburgring geðveik, ég er bara nýhættur að skjálfa...  en meira um það síðar í færslunni.

Eyddum þriðjudeginum í bílareddingar í Düsseldorf, keyptum ný dekk að aftan til að vera reiðubúnir fyrir slaufuna (Nürburgring) og létum gera við air condition-dæluna í bílnum svo að við grillumst ekki alvega þegar sunnar dregur.  Air condition-ið í bílnum er strax farið að bjarga okkur því hitinn hefur verið um og yfir 20 stig í Þýskalandi.
Keyrðum svo til Kölnar sem er rétt hjá og gistum þar á hóteli rétt við dómkirkjuna.  Kíktum á amerískan sport pub um kvöldið og sáum Manchester rústa Roma 7-1, alveg magnaður leikur og Egill var alveg í skýjunum.  Morguninn eftir skoðuðum við dómkirkjuna, þvílíkt mannvirki.  Það er furða að einhverjum hafi dottið í hug að byrja á þessu fyrir meira en 700 árum.  Löbbuðum upp 509 þrep upp í einn turninn og komumst upp í um 100 m hæð en hæst nær kirkjan upp í 157m hæð.  Eftir að við höfðum skoðað kirkjuna og annað í Köln lögðum við af stað til Nürburgring með smá viðkomu í Bonn þar sem við fórum á Beethoven safn.
Við lentum á hringnum um sex leytið á miðvikudag. Þá var í gagni almenningstími sem stóð til hálf átta. Þarna voru verulega flottir bílar að keyra brautina ásamt öðrum venjulegri bílum. Við létum ekki vaða enda með fullan bíl af farangri. Um hálf átta héldum við upp á hótel. Við gistum á litlu hóteli rétt við brautarinnganginn sem heitir Ringhaus. Morguninn eftir beið okkar magnaður dagur. Þegar við komum niður að brautarinnganginum komumst við að því að það var einskonar “track dagur” í gangi. Þarna voru ótrúlgegir bílar, bæði verulega flottir sportbílar,  Ferrari, Lamborgini og Porche, upp í verulega mikið breytta kappakstursbíla. Þarna sáum við eitthvað sem líklega aldrei á eftir að sjást á klakanum nema einhverja róttækar breytingar verði á mótorsport menningu heima. Eftir dágott rölt um pittinn fórum við að tveimur beygjum í brautinni og tókum myndir. Egill naut sín vel með nýju linsuna sína og tók allt í allt yfir 800 myndir. Þaðan lá leið okkar á safn sem staðsett er við nýju Nurburgring brautina. Safninu var skipt í þrjá sýningarsali, tveir þeirra vorum almennt um mótorsport og sá þriðji var BMW sýningarsalur. Við safnið var einnig Go-Kart sem var mjög góð upphitum fyrir aksturinn á stóru brautinni. Stóra brautinn opnaði rúmlega fimm og var opin til rúmlega sjö. Við ókum allt í allt sex hringi en ekki gaft tími í meira þar sem brautin er tæpir 23km að lengt. Eftir frábæran dag settumst við svo niður með eigendum og starfsfólki hótelsin, sem eru einungis 5 eins og er, og fengum okkar bjór. Það var áhugavert að spjalla við þetta fólk því það talar um beygjur í brautinni eins og börnin sín.

 

Í dag höldum við að stað til Trier og þaðan til Luxemburg þar sem við ætlum að gista í nótt.

 

Myndir koma vonandi fljótt inn en þar sem við tókum svo mikið tekur það einhverja stund að sía út það sem við setjum á netið.

 

En þangað til næst....

 

Atli

 

Páskar í rauða hverfinu

Erum loksins komnir á hótel eftir að hafa verið heimilislausir í 2 nætur.  Á föstudaginn skoðuðum við Hamburg, mjög mögnuð borg.  Ein stærsta höfn í heimi og þvílíkt mikið um að vera við höfnina.  Mjög margar flottar byggingar, ýmsar kirkjur og turnar.  Skoðuðum ráðhúsið sem er eitt stærsta hús borgarinnar.  Vorum orðnir frekar þreyttir á endalausu ruslfæði þannig að við splæstum í piparsteik á portúgölskum veitingastað við höfnina um kvöldið.  Urðum að fá smá kjöt eftir að hafa bara étið hveiti (brauð og pasta) nánast alla ferðina. 
Lögðum af stað frá Hamburg eftir kvöldmat og ferðin til Amsterdam tók furðu stuttan tíma, frekar þungur hægri fóturinn á Atla á Autobahn-unum.  En allt samkvæmt umferðarreglum.  Þegar við komum til Amsterdam hófst mikil leit að hóteli en án árangurs.  Öll hótel og gististaðir voru fullbókaðir vegna páskanna.  Umferðin inni í Amsterdam er líka þvílíkur frumskógur, ein súpa af bílum reiðhjólum, mótorhjólum, hestvögnum og lestum sem keyra öll á sömu götunum.  Upp komu setningar eins og:  “passaður þig á lestinni”, “þú svínaðir á lestina”, “bíddu, er vinstri umferð hérna”.  Við urðum því að gista í bílnum. 
Næstu tveimur dögum eyddum við í að skoða borgina.  Fyrri daginn fórum á Van Gogh safnið og í siglinu á hjólabát um kanalinn sem liggur þvers og kruss um borgina.  Siglingin var þvílíkt skemmtileg, en við náðum að lenda í árekstri við einn kanalbusinn sem sést á myndunum.  Við erum einstaklega lagnir að lenda í umferðarvandamálum hvort sem það er á landi eða vatni.  Skoðuðum rauða hverfið á páskadagskvöld, kannski ekki alveg viðeigandi en hvað um það.  Þarna var gríðarlega margt um manninn.  Fólk á öllum aldri að virða fyrir sér “gleðikonurnar”.  Öðru hverju sáum við skömmustulega karla lauma sér út um dyr eftir að hafa lokið sér af.  Einu sinni heyrðum við þvílík fagnaðarlæti í nokkrum strákum á okkar aldri.  Þeir voru að fagna vini sínum þegar hann kom út úr einu herbergjanna.  Mjög fyndin sjón.  Hittum einn mjög reyndan kappa, 59 ára gamlan Hollending sem man tímana tvenna í rauða hverfinu.  Fæddur og uppalinn í rauða hverfinu, hafði tekið þátt alls konar “sýningum” og öllu tilheyrandi á sínum yngri árum.  Mjög hress kall. 
Seinni daginn leigðum við okkur hjól og hjóluðum út um alla borgina.  Fórum á Rijksmuseum sem er rosalega stórt listasafn.  Það er verið að gera við húsið núna þannig að aðeins 200 meistaraverk voru til sýnis.  Sáum The Nightwatch eftir Rembrandt sem er mjög magnað verk.  Enduðum dvölina svo með því að fara í Heineken Experience sem er eins konar Heineken safn.  Maður keypti sig inn og fór í self-guided túr um svæðið sem var eitt sinn aðalbruggverksmiðja Heineken.  Þarna var saga Heineken rakin frá stofnun til dagsins í dag í máli og myndum.  Skoðuðum gamlar sjónvarpsauglýsingar, fórum í hermi sem lýsti ferð bjórflösku fá framleiðslu til neytanda og drukkum auðvitað bjór.  Á svæðinu voru 2 barir og í byrjun túrsins fékk maður 3 plastpeninga sem maður gat keypt 3 bjóra fyrir. 
Eftir Heineken experience fórum kvöddum við Amsterdam og héldum af stað í átt til Þýskalands.  Komum aðeins við í Rotterdam og skoðuðum eldgamlar vindmyllur sem eru rétt fyrir utan bæinn.  Mjög flottar og íbúar á svæðinu mjög nice fólk.  Keyrðum inn í Rotterdam og skoðuðum borgina í flýti.  Þvílíkt flottur arkitektúr, háhýsi og önnur space-uð mannvirki, sannkölluð draumaborg arkitektsins.  Það var bara því miður orðið of dimmt til að taka myndir af því.  Keyrðum þá beinustu leið til Düsseldorf í Þýskalandi og fundum okkur gott hótel, það var draumur að komast loksins í sturtu.  Ætlum að kaupa dekk á bílinn í dag og yfirfara hann aðeins svo hann verði reiðubúinn fyrir Nürburgring eftir 2 daga.  Ætlum að gista í Köln í nótt og skoða borgina á morgun, það verður flott að sjá dómkirkjuna.  Látum þetta nægja í bili, nýjar myndir fara að detta inn. 

Egill